กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ..มีเกาะแห่งหนึ่งซึ่งรวบรวมความรู้สึกทั้งหมดอาศัยไว้ด้วยกัน

ความสุข , ความเศร้า. ความรู้ และ อื่น ๆ รวมทั้งความรัก

วันหนึงมีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่า “ เกาะกำลังจะจม”

ดังนั้นทั้งหมดจึงได้เตรียมเรือเพื่อที่จะหนีออกจากเกาะ

มีแต่ความรักเท่านั้นที่ตัดสินใจอยู่บนเกาะจนวินาทีสุดท้าย

จนเมื่อเกาะเกือบจะจมแล้วความรักจึงตัดสินใจขอความช่วยเหลือ..

ความรวย แล่นเรือผ่าน ความรวยตอบว่า “ ไม่ได้หรอก ฉันรับเธอไปด้วยไม่ได้ เพราะเรือฉันน่ะเด็มไปด้วยทองและเงินแล้ว มันไม่มีที่ให้คุณ”

ความรักจึงตัดสินใจจะถาม ความเห็นแก่ตัว ซึ่งผ่านมาเหมือนกัน ด้วยเรือลำงาม

ความรัก “ความเห็นแก่ตัวช่วยฉันด้วย”

ความเห็นแก่ตัว “ฉันช่วยคุณไม่ได้หรอก ความรักคุณน่ะ ทั้งเปียก อาจจะทำให้ฉันเปียกด้วย”

ความเศร้า ได้พายเรือใกล้เข้ามา ..ความรักได้เอ่ยขอความช่วยเหลืออีก

“ ความเศร้าอนุญาตให้ฉันขึ้นเรือคุณนะ”

“โอ้ ความรัก ฉันกำลังเศร้ามากเลย ฉันต้องการอยู่คนเดียว ขอโทษนะ”

ความสุข ได้ผ่านความรักไปเหมือนกัน แต่เขากลับไม่ได้ยินแม้เสียงเรียกร้องขอความช่วยเหลือของความรัก เพราะมัวแต่กำลังสุข

ทันใดนั้นมีเสียงหนึงดังขึ้นมา “มานี่ความรักฉันจะรับคุณไปเอง”

เสียงนั้นเป็นของคนแก่คนหนึ่ง ความรักรู้สึกขอบคุณและดีใจเป็นอย่างมากจนลืมถามชื่อว่า

ใครคือผู้ใจดีผู้นั้น เมื่อพวกเขามาถึงแผ่นดินที่แห้ง คนแก่ก็จากไปตามทางของเขา ความรักนึกขึ้นมาได้ว่าลืมถามชื่อชายแก่คนนั้น ความรักจึงถาม “ความรู้” และคนแก่คนอื่น ๆ

ความรัก “ใครเหรอที่เป็นคนช่วยฉัน”

ความรู้ตอบว่า “ เวลา”

ความรัก “แต่ทำไมเวลาถึงช่วยฉันล่ะ”

ความรู้ยิ้มในความรอบรู้ของตัวเอง แล้วตอบความรักว่า

“ก็เพราะมีเพียงเวลาเท่านั้นที่เข้าใจว่าความรักยิ่งใหญ่แค่ไหน”